Gedichten van Ilone Krukkert

Zolang geleden...
maar toch zo in het heden

Mijn moeder weet niet
hoe het met me gaat.
Ik zou het haar graag
laten weten.
Ze is al zolang weg,
maar ik zal haar
nooit vergeten.

En o wat vond ik haar streng,
maar ook rechtvaardig.
En wat ze niet zo liet merken.
Ze was juist tegen de mensen
die het zo nodig hadden
heel aardig.

Ze is al zolang weg
en toch ken ik haar
nog zo goed.
Omdat ik haar elke dag
nog tegenkom in mijn
gedachten, bij heel veel
wat ik doe.

En ook soms als ik mezelf hoor
praten voel ik het zo goed.
Ze zal me nooit echt verlaten.

Ilone Krukkert

Soms steek ik graag een kaarsje op
voor iemand die er niet meer is.
Een sprankje warmte,
uit respect voor het gemis.

Een dansend vlammetje waar ik naar kijk,
terwijl ik in gedachten even terugga in de tijd.
Zo kan ik even dichter bij je zijn,
want in de werkelijke tijd
kan dat niet...

Dan voel ik een mengeling
van pijn, gemis en verdriet,
want ik ben je lijfelijk kwijt.
Maar in mijn verdriet
en in mijn herinneringen niet.

Ilone Krukkert

Als je machteloos aan de zijlijn staat
en ziet hoe iemand steeds meer verdwijnt...
Als donkere wolken zich verzamelen
tot de zon niet meer schijnt.

Het afscheid gaat komen
en er is geen weg meer terug.
Denk dan ook aan de goede tijden,
want achteraf gaat alles veel te vlug.

Iemand waarvan je houdt
zien lijden, dat wil je niet.
Dat doet je zoveel pijn.
Je kunt alleen maar zorgen
en je voelt je heel klein...

Je deed alles wat in je macht lag,
Elke dag ... elke nacht.
Je zorgen proberen te verbergen
kostte je veel kracht.

En toen ze werd verlost van de pijn
en jij alleen achterbleef,
zou alles zo anders zijn.

Je bleef achter met herinneringen
aan de tijd van jullie leven.
En ze zeggen wel dat je het een plekje moet geven,
je moet weer tot jezelf kunnen komen
en weer van een toekomst kunnen dromen.

Je bent achtergebleven
en moet weer wat maken van je leven.
Deze kracht zou ik je zo graag willen geven...

Ilone Krukkert

Het leven glijdt voorbij.
Je ziet mensen komen en gaan...
Het leven dat we leiden
is doorweven met een lach en een traan.
Besef dat je je levenspad goed moet benutten
en dat je moet proberen ervan te genieten,
totdat je zelf de eeuwige weg in gaat slaan...
Niemand weet exact waarheen deze weg zal gaan
en we kunnen het alleen vermoeden of gissen.
Dus laten we ons van onze eigen weg bewust zijn
en geen goede afslag missen.

Ilone Krukkert