In het begin deed iedere stap pijn,
omdat jij en ik niet meer samen zijn.
In het begin kwamen mensen langs om te praten,
maar nadat de tijd verstreek,
voelde ik mij steeds meer verlaten.
Ik moest leren leven met dat wat ik had.
Een bak vol herinneringen.
En dat was, zoals men zei:
mijn waardevolste schat.
Heel wat avonden zat ik met jouw foto in mijn hand
en verzette mij met hand en tand
tegen de gevoelens van onmacht en verdriet,
omdat ik boos was dat jij mij verliet.
En toch beginnen heel langzaamaan
fijne herinneringen boven te komen
en kan ik soms warme tranen
van blijdschap laten stromen,
omdat jij en ik een leven lang
hand in hand zijn samengegaan.
Theresia Rook-Swillens
